Vrije ruimte

In de seculiere openbare ruimte bepaalt niemand de regels. Of toch wel?

Met twee vriendinnen bezoek ik het toneelstuk Niet meer zonder jou in Theater Bellevue in Amsterdam. Op de grond zittend in een zaal die is ingericht als een Turkse woonkamer, ziet het publiek hoe een moeder en een dochter elkaar geselen – verbaal (hoewel we eenmaal ook getuige zijn van een fysieke worsteling en de moeder zo nu en dan steentjes naar haar dochter gooit en haar slaat met een pantoffel). De moeder, Havva Oral (68), gekleed in een traditioneel Turks gewaad en een hoofddoek, zit gedurende de voorstelling op een stoel, als een sultan op een troon, die tegelijk een beklaagdenbank is; haar dochter Nazmiye (47), met rode naaldhakken en in een sexy rode jurk, loopt als een getergd dier door het publiek.

cy-6f1xwiaee6hr Lees verder

Advertenties

Clinton

Op 9 november haal ik groenten bij de Islamitische slager om de hoek. De eigenaar van de winkel knoopt met elke klant een praatje aan. Aan de meneer voor mij vraagt hij wat hij van de Amerikaanse presidentsverkiezingen vindt. De klant heeft duidelijk geen zin in een politiek praatje en geeft een ontwijkend antwoord. Als ik aan de beurt ben, zeg ik (altijd in voor een politiek praatje) tegen de eigenaar dat ik het wél erg vind. “Ja, ik ook,” antwoordt hij. “Ik vind het zo jammer dat Amerika nu geen vrouwelijke president heeft.”

Pas als ik weer mijn huis instap, bedenk ik me dat ik dit best een opmerkelijke uitspraak vind. Goed tegen mijn vooroordelen. Toch nog een lichtpuntje vandaag.