Witte arrogantie

Discussie met mijn partner M.:

Ik:        Ik zag een call for abstracts voor een themanummer van Tijdschrift voor Genderstudies over de dekolonisatie van de universiteit. Ik wil een opzet indienen voor een artikel waarin ik de discussie wil aangaan met Gloria Wekker en wil betogen dat ‘witte onschuld’ en ‘witte schuld’ geen vruchtbare termen zijn om over dekolonisatie te denken, in tegenstelling tot ‘wit voorrecht’.

screen-shot-2017-01-10-at-19-04-03

Links: Maagdenhuis, Universiteit van Amsterdam, voorjaar 2015. Rechts: campus van de Universiteit van Kaapstad, rond dezelfde tijd

M:       Slecht idee. Waarom moeten witte mensen altijd zo nodig zwarte mensen corrigeren?

Ik:        Dat vind ik intellectuele en morele chantage! Ik heb inhoudelijke redenen om het oneens te zijn met Wekker. Schuld en onschuld zijn individuele morele en psychologische categorieën die in de context van dekolonisering alleen maar tot politiek irrelevante navelstaarderij kunnen leiden.

Mijn postkoloniale schuldgevoel gaat terug tot de colleges die ik ooit bij Wekker heb gevolgd. Maar wat schiet de wereld op met mijn schuldgevoel? Niks!

Wit privilege daarentegen gaat over de neerslag van geschiedenissen van ongelijkheid, onderdrukking in collectieve gedragspatronen, structuren, instituties en handelingswijzen die witte mensen een voorsprong geven op bijna alle levensterreinen zonder dat ze daar ook maar iets voor hoeven te doen, anders dan hun goddelijke witte zelf zijn.

En dat zou ik dat niet mogen zeggen omdat ik wit ben en zij zwart? Dat is zelfcensuur!

En daarbij, ik sta toch voor het zelfde doel als Wekker, namelijk de dekolonisering van de universiteit als institutie en academische curricula?

M:       Dat is arrogant. Als wit persoon kun jij de ervaring van zwarte studenten en universiteitsmedewerkers helemaal niet begrijpen. Geloof me, dat kunnen ze zelf véél beter.

Ik:        Ik erger me er ook aan dat zij zegt dat zwarte mensen witte mensen wel kunnen begrijpen, en witte mensen niet zwarte. Het idee dat gemarginaliseerde groepen een betere en zuiverdere kijk op de werkelijkheid hebben dan dominante groepen (omdat ze geen belang hebben bij de status quo), is als het gaat om gender binnen de feministische theorievorming al in de jaren ’90 bekritiseerd. Vrouwen zijn niet perse onschuldiger dan mannen, in epistemologisch opzicht is hun perspectief op de maatschappij en cultuur niet automatisch objectiever of minder vertekend. Die ontwikkeling zie ik vooralsnog niet binnen critical race theories of de postkoloniale theorievorming.

M:       In Wit is ook een kleur zegt een zwarte acteur: “Witte mensen lijken vaak wel beter dan ik te weten wat racisme is en hoe ik het wel en niet moet ervaren”. Witte mensen moeten eerst maar eens hun eigen groep aanspreken en corrigeren. En verder moeten ze leren eens hun mond te houden.

Au.

Het abstract is er niet gekomen.


  • Met dank aan het commentaar van M. op een eerdere versie van dit blogbericht (‘Je moet mij veel sterker voorstellen als een bierdrinkende bouwvakker die vanaf de bank zijn ongezouten commentaar geeft.’)
  • Gloria Wekker, White Innocence. Paradoxes of Colonialism and Race. Duke University Press, 2016.
  • Sunny Bergmans documentaire Wit is ook een kleur werd op 18 december 2016 uitgezonden door VPRO en is hier na te kijken.
  • Zie ook dit korte filmpje over Racial Discussion Fatigue Syndrome.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s