Buurmeisjes

Er wordt aangebeld. Een nieuwsgierig buurmeisje van een jaar of zeven met vlechtjes vraagt of haar vriendinnen N** en K** soms bij ons zijn? Even later duiken K** (iets jonger) en N** (iets ouder) achter haar op (ik moet bekennen dat ik hun namen niet kan onthouden). Ik kom de meisjes regelmatig tegen op de enorme gangen in het voormalige warenhuis waar ik nu een aantal weken woon, het Anstey’s gebouw in downtown Johannesburg, ofwel het Central Business District (CBD). De kinderen die hier wonen hebben zich die gangen toegeëigend als speelplaats, en de tieners ontmoeten elkaar in de ruime trappenhuizen. Ik word daar steeds nieuwsgierig opgenomen en vrolijk begroet. De kleinere kinderen willen me vaak omhelzen.

Untitled.png

De drie meisjes willen dolgraag bij ons binnen kijken. Even later worden de spullen in ons appartement uitgebreid onderzocht: het houten beeldje van een coole jazzmuzikant met zijn hand op de billen van een vrouw, de collages van hawkers, straatverkopers, aan de muur, de deurstopper in de vorm van een wrattenzwijn, het zwaluwmozaïek op de keukenvloer. Ook de zak chips die ik zojuist heb gekocht is al snel ontdekt. Alle stoelen, en dat zijn er nogal wat, worden uitgeprobeerd. Ze zijn verbaasd dat er geen TV in het appartement is. Daarna werpen de twee kleinsten zich op mij. Ze woelen door mijn haar, staan op mijn blote voeten en vergelijken mijn benen met die van hen. Matter of factly constateren ze dat mijn huid veel witter is dan die van hen. Hier gelukkig geen bewondering, zoals een Nederlandse vriendin die onlangs op bezoek was tot haar ongemak meemaakte. Ik ben een beetje overweldigd door hun vertrouwen. Ik probeer wat te weten te komen over hun leven. Zaza (haar naam ken ik wel), het brutaalste en meest streetwise meisje, somt op wie er allemaal in haar huis op de 15e verdieping wonen: haar ouders, oma, schoonzus, oudere broer en zus en haar baby broertje. We komen uit op in totaal 8 mensen. Mijn partner M. en ik logeren met z’n tweeën in dit luxe appartement, dat waarschijnlijk groter is dan de flat van Zaza en haar familie. Ik ben benieuwd hoe deze mensen leven en zou best eens op de thee willen bij hen, maar waarom zouden deze mensen pottenkijkers verwelkomen? Zaza, N** en K** spreken met ons Engels, maar met elkaar Zulu.

Als de wervelwind door het huis is getrokken, realiseer ik me dat ik ben vergeten een foto van ze te maken. Ik neem me voor ergens de aankomende dagen een selfie met hen te maken. En ik ga ze ook vragen hun namen voor mij op te schrijven. Daar is volop gelegenheid voor, want de meisjes hebben zich alweer uitgenodigd voor een volgend bezoekje.

Update:

Bij hun tweede bezoek schrijven de meisjes netjes hun naam voor mij op: Nozipho van 9, Keneilwe van 7 en Zaza van 8. Ik neem een foto van ze terwijl ze notabene in mijn bed liggen en op mijn tablet kijken naar de foto’s van wilde dieren die ik onlangs maakte in het Krugerpark; ze kunnen prima overweg met het digitale apparaat. Ze vertellen me dat hun favoriete schoolvakken life skills, rekenen, spelling en Engels zijn. Ze leren ook Afrikaans op school, en dreunen met vroom gevouwen handjes het Onze Vader in het Afrikaans voor me op. Het is vrijwel woordelijk hetzelfde als in het Nederlands. Na een seconde twijfelen, besluit ik geen gesprek met hen te beginnen over onderwijs in Afrikaans op zwarte scholen.

Wat zouden life skills zijn?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s